Krant van Blankenberge | Cursiefje
Blankenberge: 17/05/2017 Jaloers Paul Dessein

Ik beken het niet graag, maar toch: ik kan zo godvergeten en hopeloos jaloers zijn. Laat ik even toch iets verduidelijken: het betreft geen jaloezie in de beruchte man-vrouw-omgeving: voor minnenijd ben ik helaas te oud geworden. Hoewel. Een goeie vriend van mij, een zeer kranige knar overigens, beweert dat de duivel van de jaloersheid nooit afsterft. Ik ben wel bereid hem te geloven, vooral als die krasse knarren met een behoorlijk jongere vrouw 'opgescheept' zitten. Die behoorlijk jongere vrouwen kijken wel eens graag buitenshuis om er zeker van te zijn dat een man, zoals zij denken dat een échte man reëel bestaat, nog altijd binnen handbereik is. Ach, de wondere wereld van de ouwere vent met een nog jonge vrouw. Maar, zoals ik al zei: bij mij gaat het niet om liefde en leed, maar om de doodgewone, vulgaire afgunst, de ordinaire na-ijver. Ik zal dan ook maar meteen vertellen op wie en wat ik, in de na-ijverige betekenis van het woord, jaloers ben.

Kijk: het gebeurt dat ik me in een land verdiep. Dat begint vrij oppervlakkig: een beetje aardrijkskunde. Enkele steden en rivieren bij naam kennen, het is al heel wat. Heb ik een paar jaar, dan doe ik mijn uiterste best om de vreemde taal te leren. Het kunnen lezen van enkele boeken geeft al een benaderend idee over het land en zijn bewoners. (Je kunt natuurlijk altijd enkele boeken in vertaling lezen!) Gelijktijdig probeer ik ook iets te weten komen over hun geschiedenis. Allemaal dingen die mij ten zeerste boeien omdat je jezelf het beste leert kennen, zo zegt het fameuze 'men' toch, door anderen te leren kennen. Ik heb kortom heel wat tijd vandoen om met een land een beetje vertrouwd te raken, om een volk enigszins te begrijpen. Daarna ga ik graag op reis naar dat land. Dat klinkt natuurlijk een beetje ijdel. Een tikje ijdel zal het ook wel zijn.

Maar zie ...
Er bestaan mensen, mannen en vrouwen, ook in mijn bloedeigen en aangetrouwde familie, die heel vaak op reis gaan. Na vrij korte tijd ook leveren ze zich volkomen uit aan vaste taalgewoontes: gaan ze hartje winter naar een warm land, dan nemen ze een 'voorschot' op onze komende lente; de bewoners van vele van die warme contreien zijn steevast vrolijk en blij, eigenlijk ja, gelukkiger dan wij (met al onze rijkdom); weldra gaan ze ook niet meer naar Spanje, nee, ze hebben Spanje gedaan, en Madrid gedaan, en Granada gedaan en de bergen gedaan. Er wordt niks meer 'bezocht', alles wordt 'gedaan'. Jezus en god nog aan toe: wij hebben Veurne-Ambacht 'gedaan'.

Was het maar dat, ik zou niet jaloers zijn. Ze 'doen' maar. Nee, ik zou niet jaloers zijn. Maar, d'r is meer aan de hand. Vooral met de 'citytrippers' onder hen. Ze gaan zeer gemakkelijk kopje-onder in de overweldigende vloedgolf van het zeer modieuze citytrippen, van de stedentrip. Ze nemen een vroeg vliegtuig of reizen met de bus als de stad die ze gaan 'doen' veraf is, of ze nemen de eigen wagen voor dichtere bestemmingen. Tot nu toe, niks aan de hand. Ze 'doen' maar. Ik ben nog altijd niet jaloers ofte afgunstig.

Het gebeurt echter dat die kortstondige bezoekers van een land of van een stad in dat land in een eenvoudig weekendje een totaalbeeld, van die stad, van dat land van die 'beschaving' hebben opgebouwd, waardoor ze dan met de nodige ernst beweren dat Verona, bijvoorbeeld, de typisch verliefde sfeer van het zuiden ademt. (Zal wel: maar wat is dat?) Of ze verkondigen dat Barcelona zo'n door en door Spaanse stad is. (Vertel dát echter niet aan het overgrote deel van de échte Barcelonezen.) Kijk, dan word ik jaloers: ik heb er soms jaren over gedaan om te pogen een land te leren kennen en zij ... zonder de minste inspanning (alleen wellicht de reiskoffer voor een nacht pakken) hebben een persoonlijk doorleefd oordeel over, laten we zeggen, Boedapest. Ja! Over Boedapest en de Boedapesters en Boedapestsen! Hoe bestaat het, jezusnogaantoe!

Ik voel me dan zo klein in mijn afgrondelijk triest tekortschieten: hoe 'doen' zij dat? Ik zou kunnen huilen van spijt: ik ben diep en diep jaloers!

PAUL (dessein)

© www.krantvanblankenberge.be